Mijn tuinlamp. Hij verlicht iedere avond fier mijn achtertuin. Zijn helderwitte neonlicht was mij te fel. Met een beetje glasverf heb ik zijn ruitjes gekleurd in een kleur die mij wat prettiger, zachter, overkomt. Geel. Voor mij een warmere kleur dan het harde, onpersoonlijke neonlicht. Het thuisfront is het niet met mijn kleurkeuze eens. Dit tuinlampje geeft mij licht. Licht in de duisternis.
©"E.w.i.k" / ‘09
Delayna vindt ze prachtig: overvliegende “fiegtuigu”. Vaak genoeg staat ze in de tuin de vliegtuigen enthousiast na te wijzen. Vandaag was er het het weer voor. Na jaren weer eens richting Schiphol om vliegtuigen te spotten. 
Het was weer even zoeken naar een geschikte spotplek. Gelukkig weet de Schiphol-site je aardig op weg te helpen. Ideaal zo’n Tom-Tom. Voor een impressie even naar dit filmpje kijken.
Het was weer eens leuk om mee te maken. Met de handen voor de oren stond Delayna de landende vliegtuien te bekijken. Ze vond het geweldig.
©"E.w.i.k" / ‘09
Marja is verslingerd aan Italië en alles wat ermee te maken heeft. Ze is gek op de Toscaanse natuur, de Toscaanse kleuren, het Toscaanse strand, de zon en vooral gek op vijgenbomen en olijfbomen. Oude knoestige olijven hebben haar absolute voorkeur. Maar helaas protesteert onze portemonnee tegen de aanschaf van een bejaarde, knoestige olijf.
Een tweetal maanden geleden kwamen we op een plantenbeurs in Boskoop een stand van “Citytree” te Ridderkerk tegen. Importeurs van olijven, vijgen en andere mediterrane bomen en struiken.
Het was nog steeds de wens om Marja haar olijf en vijg in te tuin te geven. In Italië heb ik ook bij een kweker gekeken, maar wegens ruimtegebrek achter in de auto ging de import niet door.
In Nederland is “Citytree” een uitstekend alternatief.
Op 23 september jl. was het zover. In de auto, naar Ridderkerk, rondkijken, kiezen, inladen en naar huis.
Inmiddels staan de vijg en de olijf in de tuin. Beiden boompjes zijn ruim anderhalve meter hoog. Als ik oude, knoestige olijven wil zien rijd ik wel even naar Ridderkerk. Naar “Citytree”. 
Daar staan er zat. Bij ons in de tuin zal het wachten op de knoestige stam van de olijf nog wel een paar jaar gaan duren. Geduld is een schone zaak.
©"E.w.i.k" / ‘09
“Lekker” uitgescholden worden is niet iets waar de gemiddelde Nederlander op zit te wachten.… Er is echter een site waar je op de ouderwetse, soms middeleeuwse wijze kan worden uitgefoeterd. In oude woorden, verwensingen en benamingen wel te verstaan. Gewoon leuk om eens op de site te kijken. Klik HIER.
©"E.w.i.k" / ‘09
Inderdaad … hoe kan het bloeien.
Een tweetal bloemen in onze tuin. 
Nog even. Dan moeten we weer een negental maanden wachten tot we ze weer zien.
©"E.w.i.k" / ‘09
Hij “klopt, veegt en zuigt” niet maar hij print, kopieert en drukt foto’s af. Het normale printen is voor mij de hoofdzaak, de rest is bijzaak.
"E.W.I.K" print nogal eens wat uit. Voor mijn werk, hobby, brieven en andere noodzakelijkheden. Een paar keer heb ik nu in nauwelijks een jaar tijd een HP-printer versleten. Ze haalden het eind van het jaar nog niet eens. Ik ben dus eens naar een ander merk gaan kijken en kwam uit bij de “Brother DCP-165C”. 
Hij is snel en maakt voor mijn doeleinden perfecte printjes. Ik ben erg blij met deze superaanbieding.
Dagen kun je op ze vissen, zonder er een te zien. Op je vakantiebestemming kijk je in een klein, ondiep, gedeeltelijk vervuild grachtje en je ziet ze gewoon zwemmen: karpers.
Deze karper spotte ik bij het verlaten van Lucca, vergezeld door groepjes forellen. Weer zo’n dag dat ik spijt heb mijn vlieghengel NIET bij me te hebben …
©"E.w.i.k" / ‘09
Zonsondergangen spreken vaak tot te verbeelding. De kleurenpracht kan overweldigend zijn.
Zo ook op onze vakantiebestemming. 
Deze foto’s zijn gemaakt d.m.v tegenlichtopnamen, zonder geknoei en / of bewerking van kleuren. Het fototoestel doet automatisch zijn werk. In de afgelopen vakantieperiode hebben we verschillende avonden de “son in du see sien sakku”. Prachtig.
De hierboven getoonde kopfoto is ook op een van deze avonden gemaakt.
©"E.w.i.k" / ‘09
Mijn grote vakantie loopt ten einde. School wacht maar ook nog de invulling van een resterend aantal vrije dagen. Na overleg met de dames werd unaniem voor een dierentuinbezoek gekozen. 
Was voor Marja zeker 20 jaar geleden en Delayna had nog nooit een dierentuin gezien. Wat overigens in haar nog geen tweejarig leventje niet echt een unicum is. De keuze viel op Burgers Dierenpark te Arnhem.
Een schitterende dag. Dieren blijven leuk. Delayna genoot net als Marja met volle teugen. Ieder hert heette “paard”, een giraf heette “koe”. Hilariteit ten top.
"E.W.I.K" heeft voor de kleine vele foto’s gemaakt. Kunnen we thuis nog even oefenen HOE ieder gefotografeerd dier heet.
Maar van alle gemaakte foto’s spande de hiernaast afgebeelde foto van de Orang-Oetan voor mij de kroon … geweldig die uitdrukking in die ogen van de kleine. Overigens een moeilijk woord voor Delayna: “Orang-Oetan”. Laten we het maar bij “aap” houden. Is een stuk gemakkelijker.
©"E.w.i.k" / ‘09
In Italië, in Toscane ligt het door de Etrusken gestichte, middeleeuws aandoende stadje “Lucca”. 
Lucca zal bij de vele Italië – gangers zeker bekend zijn. Lucca herinnert aan het stratenplan van de Romeinse nederzetting “Luca” (met 1 c).
Als je gek bent op fotograferen moet je het plaatsje Lucca zeker aandoen. 
De middeleeuwse straatjes, de prachtige doorkijkjes, het sfeertje, de prachtige vergezichten … alles zeer de moeite waard. 
Je digitale camera kan er overspannen worden.
Hier 3 in Lucca gemaakte foto’s. Gewoon mooi.
Heb ik met deze foto van Delayna nu het ultieme vakantie-gevoel op de juiste wijze vastgelegd?
©"E.w.i.k" / ‘09
Een aantal jaar geleden zag ik hun grootouders. Generatie op generatie bouwen deze boerenzwaluwen hun nesten in de douche- en wc-ruimtes van onze camping in Toscane. Een paar jaar waren we hier niet geweest. Bij het eerste bezoek aan het doucheblok cirkelden de ouders rond ons hoofd, zich niets van ons aantrekkend. Wassen, scheren, douchen, wc – geluiden … het deerde hen niet.
Een foto maken is dan ook bijzonder gemakkelijk. Gewoon onder het nest gaan staan, arm strekken, kijken, afdrukken en klaar. Een ladder o.i.d. is niet nodig. De bijna handtamme jongelui zitten onder een houten plankje onder het plafond van de doucheruimte. Een aantal jaar terug heb ik al eens een dergelijke foto geplaatst. Ook dit jaar kon ik het niet laten …
Ik was op tijd. Een drietal dagen later was de jeugd uitgevlogen. Hun jongen zullen volgend jaar de nesten bevolken.
©"E.w.i.k" / ‘09
Twee "E.W.I.K"-dames hebben onlangs hun diploma behaald. Gisteren was het de beurt van Myrte om haar diploma te onderteken. Sanneke had dit al een kleine week terug gedaan. 
Op de onmogelijke tijd van 15.00 uur moesten we aanwezig zijn. Na het afleggen van de eed en de ondertekening werd het zo fel begeerde speldje opgespeld. Officieel A - verpleegkundige. "E.W.I.K" en familie waren trots.
Met een gerust hart kunnen we thuis ziek worden..… Zuster Myrte regelt het wel.
©"E.w.i.k" / ‘09
Vandaag voor de 100e keer “Vaderdag”. Al honderd jaar wordt deze onzinnige dag gevierd. "E.W.I.K" is ook vader. Alleen geen 100 jaar. “Slechts” 31 jaar. Vader ben ik, maar niet alleen op “Vaderdag”, maar 365 en 1/4 dag per jaar. Van dit kwartet: 
"E.W.I.K" is trots. Heel trots.
©"E.w.i.k" / ‘09
Dochter Nienke is gek op haar aquarium. Momenteel zitten er (tijdelijk) een paar goudvissen in, maar Dwergcichliden staan op het verlanglijstje. Een nieuw tehuis voor de vertrekkende goudvissen is reeds geregeld. Onlangs heeft zij een flinke Appelslak voor in haar bak gekocht. Appelslakken eten nagenoeg alles wat ze maar in hun mond kunnen steken en ook maar enigszins voedingswaarde heeft. Groenten als komkommer, sla, andijvie, visvoer, dode vissen, eieren van andere slakken en van vissen, algen, het kan allemaal als voeding gebruikt worden voor Appelslakken. Angst voor vermenigvuldiging hoeft Nienke niet te hebben. Appelslakken zijn namelijk niet hermafrodiet. Voor de voortplanting heb je een mannetje en een vrouwtje nodig. Getoonde foto is de appelslak die in het aquarium van Nienke zijn schoonmaakwerk verricht. ©"E.w.i.k" / ‘09
"E.W.I.K" wordt oud. Ten minste, als ik afga op mijn veranderende gedachtegang over kamperen. H.e.e.a. overwegende moet ik wel tot deze conclusie komen. Dit bedenk ik als ik mijn oude vertrouwde AlpenKreuzer achter zijn nieuwe eigenaar de hoek om zie verdwijnen.
"E.W.I.K" heeft jaren met zijn “Alpie” Europa doorgecrost. Jarenlang heeft onze AlpenKreuzer voor onderdak in verschillende Zuid-Europese landen gezorgd. Tweedehands kochten wij hem, en vijftien jaar lang hebben we zonder problemen profijt van hem gehad. Maar ook voor onze “Alpie” is er een tijd van gaan. De ouder wordende "E.W.I.K" wil iets meer gemak. Iets meer gemak bij het opzetten en eventueel “doortrekken” met de tent.
Nu heeft "E.W.I.K" sinds een paar maanden een auto met vele mogelijkheden. In mijn Fiat Scudo heb ik zo veel bergruimte dat ik het ook met een losse tent met bijbehoren kan doen. Achterdeur van mijn "E.W.I.K"-mobiel open en hup … tent- en kampeerzooi in de achterbak. Wegwezen. En wat ik al jaren wilde is dan een feit: geen zware aanhanger meer achter de kont van mijn auto.
Een vorige keer stond ik in Italië naast iemand die met een druk op de knop een opblaastent opzette. Ik wist niet wat ik zag. Voortent eraan, inrichten en klaar was de buurman. Ik wist het meteen: ik wilde ook zo’n “Karsten-tent”.
Een tweetal weken terug zijn we even langs Karsten in Zwaag gegaan om wat informatie over de tent te vergaren. Nieuw betaal je voor deze tent schrikbarende prijzen. Onbetaalbaar voor de portemonnee van een onderwijsgevende. Maar na wat shoppen op “Marktplaats” heeft "E.W.I.K" zijn eigen Karsten aangeschaft. Een betaalbare occasion.
Over een week of zeven scheurt "E.W.I.K" in zijn Fiat richting Toscane. Voor het eerst sinds 15 jaar zonder zijn vertrouwde “Alpie”.
©"E.w.i.k" / ‘09
Moederdag. Vaderdag. Twee dagen die aan mij niet besteed zijn. De zin zie ik er niet van. Op Moederdag jl., toen Marja nog de aardigheidjes van de meiden in ontvangst nam, liep ik even met de hond, gewapend met fotocamera, naar “het eilandje” in de wijk in de hoop een paar broedende eenden te verschalken.
Vanaf het houten bruggetje zag ik dit tafereel: moeder zwaan op het nest met haar jongen van nog geen dag oud. Op het moment dat ik deze foto’s maakte was een ei nog niet uit. Inmiddels weet ik dat het vijfde kuiken op Moederdag uit het ei gekropen is.
Dat is pas Moederdag … moeder worden op Moederdag. Deze zwaan heeft het in ieder geval begrepen.
©"E.w.i.k" / ‘09
Marja is “tuin – o’ – fiel”. Een ernstige, niet te genezen afwijking waar zij geen weerstand tegen kan bieden. Gelukkig bestaat er medicatie tegen.
"E.W.I.K" vindt een tuin prachtig, mits ik er maar geen onderhoud aan hoef te plegen. Lekker zitten, genieten van de bloemen, paar foto’s maken. Prachtig.
Hier een tweetal fleurige foto’s. Simpel, maar gewoon mooi. En het voordeel: ik heb er geen vieze vingers van gekregen. Stiekem betrap ik me op de gedachte de voorgeschreven medicatie van Marja te verstoppen.
Maar je kunt ook te ver gaan. 
©"E.w.i.k" / ‘09
Eind oktober plaatste ik een log getiteld: “Ik stop ermee”. Dit logje handelde over het feit dat dochter Nienke een punt achter haar relatie zette. Intussen heeft Nienke nog een half jaar bij haar ex gewoond omdat er geen ander huis voor handen was om in te trekken. Andere opties waren op dat moment niet bespreekbaar. De woningbouw kent geen urgentieverklaringen meer. De enige urgentie is aanwijsbare lichamelijke mishandeling. Huisarts en maatschappelijk werk konden niets voor Nienke doen.
De een sliep boven, de ander sliep beneden. De een kwam binnen, de ander ging de deur uit. Het gevolg: oplopende spanningen. In de afgelopen periode heb ik dochterlief menig kilootje lichter zien worden. Ook haar gelaatskleur werd een slagje lichter. Het flatje waarop gewacht wordt laat minimaal nog driekwart jaar op zich wachten.
Omdat pa voorzag dat dochterlief deze situatie niet nogmaals een jaar kon volhouden is "E.W.I.K” het gesprek aangegaan … dit resulteerde, m.i.v. vandaag, in de terugkeer van Nienke en dochtertje Delayna op het ouderlijk nest.
Opa "E.W.I.K" is 55 en is op deze leeftijd nog aan gezinsuitbreiding begonnen. Huize "E.W.I.K" telt weer 5 vrouwen. Dat voelt weer vertrouwd ….. net als vanouds.
©"E.w.i.k" / ‘09
Er zijn van die dingen in het leven waar je, als je er aan terugdenkt, alleen maar prettige herinneringen hebt.
Ik was bezig op mijn externe harde schijf de foto’s van de afgelopen jaren eens na te kijken. Deze foto kwam ik weer tegen …. Weemoed. Vijverherinneringen. Beelden van Sarassa’s, Goudelritsen en andere mooie vijverfauna gaat aan mij voorbij.
Als ik nu in mijn tuin kijk zie ik niets meer van dat alles … opgeruimd, voor de kleinkids.
Bij het bekijken van de vijverfoto’s ging mijn hart weer open. Getoonde foto is een foto van mijn toenmalige vijverloop, voordat het water weer in de vijver terugstroomde. Dit vijverloopje werd druk bezocht door groene kikkers en salamanders. Ik blijf het een van de mooiste foto’s vinden die met mijn vijver te maken hebben. In ieder geval staat hij voor mij garant voor prettige, nostalgische vijverherinneringen.
©"E.w.i.k" / ‘09
Noem het maar "de dichterlijke vrijheid" van de schrijver. Wilt u nog meer te lezen hebben? Kijk gerust even bij "archief" of "categorieën!" Wie weet vindt u nog iets van uw gading!
Als u wilt kunt u een reactie in mijn gastenboek achterlaten:
Een reactie uwerzijds wordt zeer gewaardeerd.
E.W.I.K©'07. 
| ma | di | wo | do | vr | za | zo |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
Laatste reacties